Een low tox leven begint zelden met een groot plan. Ik zag de documentaire op Netflix, The Plastic Detox. Ik zette ‘m op een avond op, en ik merkte dat er iets in me getriggerd het maakt me eigenlijk ontzettend boos. Dat we massaal zo vergiftigd worden door bijna alles wat we aanraken en inademen.
Waar de docu over gaat
The Plastic Detox volgt zes koppels met een kinderwens die drie maanden lang zo min mogelijk in aanraking komen met plastic en de chemicaliën die daarin zitten. Denk aan BPA en ftalaten, stofjes die in verpakkingen, cosmetica en zo’n beetje alles om ons heen zitten. Aan het eind waren die stofjes bij veel deelnemers nauwelijks nog meetbaar in hun lichaam.
De makers zijn voorzichtig met hun conclusies, en dat vind ik terecht. De groep was klein en niemand kan hard bewijzen dat minder plastic je gezonder of vruchtbaarder máákt. Ik trek die conclusie dus ook niet. Maar de docu deed iets anders met me: het liet me weer voelen hoeveel we elke dag binnenkrijgen zónder er ooit bij stil te staan.
Gezond leven is meer dan eten
Dat gevoel ken ik eigenlijk al jaren. Mijn eigen weg begon ooit heel simpel, met een slowjuicer en groente uit de tuin, omdat ik me beter wilde voelen. Maar zodra je bewuster naar je eten kijkt, ga je vanzelf ook naar de rest kijken. Je wasmiddel. Je douchegel. Je pannen. Je flessen. En hoe meer ik las, hoe vaker ik dacht: waarom stop ik dit eigenlijk in en op mijn lijf?
Gezond leven werd voor mij niet één keuze, maar een richting. En de docu herinnerde me eraan dat die richting nooit “af” is — er valt altijd iets bewuster te doen.
Zo ziet mijn low tox leven eruit
Ik wil eerlijk zijn: ik ben er niet. Een low tox leven is geen eindstreep die je op een dinsdag haalt. Het is een reeks kleine keuzes, en ik leer nog elke maand bij. Het begon in de keuken, alle plastic en siliconen keuken tools gingen de prullenbak in. En langzaam wordt de lijst langer:
Mijn was. Geen wasmiddel meer. Vlekken behandel ik met ossengalzeep, verder was ik met zuiveringszout (natriumbicarbonaat). Mijn was wordt schoon en ruikt neutraal, zonder parfums en optische witmakers tegen de huid van mij en mijn kinderen. Daarnaast is het ook nog eens heel erg goedkoop. Wast echt een berg en kost een beetje 🙂
Mijn huid. Geen douchegel meer. Dat is toch echt puur commercie: een flesje geur en schuim dat je huid vooral uitdroogt. Mijn huidverzorging komt nu van Lois Lee, natuurlijk en eerlijk, zonder die lange lijst onuitspreekbare ingrediënten. Daarnaast zit alles in glas EN hebben ze ook natuurlijke deodorant.
Mijn flessen. Alleen nog uit rvs (roestvrij staal) van goede kwaliteit. En daar mag je echt even op letten, want niet al het “staal” is gelijk:
- Kies 304 rvs, ook aangeduid als 18/8 of 18/10. Dat is voedselveilig staal en de standaard voor een goede drinkfles.
- Nóg beter voor zure dranken (water met citroen, of sap) is 316 rvs, ook wel marine grade of surgical grade. Dat is nog beter bestand tegen corrosie.
- Vermijd goedkoop 201 rvs. Dat wordt vaak niet duidelijk vermeld staat er geen gradatie op, dan is dat meestal geen goed teken.
Mijn keuken. Volledig plasticvrij. Geen plastic bakjes, bestek of snijplanken (hout). En mijn pannen zijn van De Buyer: puur staal, geen antiaanbaklaag die met de jaren afslijt en in je eten belandt.
Onze kleding. Alleen nog katoen of andere natuurlijke weefsels, en dat geldt ook voor mijn kinderen. Wat de hele dag tegen je huid zit, mag wat mij betreft ademen.
Wat je makkelijk kunt weglaten
Zette de docu jou ook aan het denken, en vraag je je af waar je in hemelsnaam begint? Begin klein. Je hoeft niet je hele huis in één weekend om te gooien. Een paar dingen die je relatief makkelijk kunt weglaten of vervangen:
- Plastic flessen en to-go bekers → een goede rvs-fles (304 of 316). Action heeft ook een paar goede RVS flessen.
- Warm eten bewaren in plastic → glas of rvs.
- Douchegel en overbodige verzorgingsproducten → minder producten, en dan natuurlijke. Minder is echt meer.
- Wasmiddel met parfum en witmakers → zuiveringszout en ossengal voor vlekken.
- Antiaanbakpannen die al krassen vertonen → die zou ik als eerste vervangen; een gekraste coating hoort niet in je eten.
- Synthetische kleding voor de kleinsten → katoen waar het kan.
En het allerbelangrijkste: wees lief voor jezelf onderweg. Je hoeft niet alles tegelijk, en zeker niet perfect.
Klein beginnen, morgen al
Een documentaire van anderhalf uur gaat je leven niet veranderen. Maar hij kan wel een zetje geven — een herinnering dat je zelf mag kiezen wat je toelaat in en op je lijf. Voor mij hoort een glas groentesap gewoon bij dat grotere plaatje: bewust zorgen voor mezelf, met iets puurs, zonder gedoe. Niet als wondermiddel, maar als klein, fijn ritueel.
Als de docu jou net zo aan het denken zet als mij, hoop ik dat je begint. Een low tox leven hoeft niet perfect te zijn — je begint gewoon, met iets kleins, morgen al. 💚
— Priscilla
